Memento mori [Θυμήσου ότι θα πεθάνεις]

Ειρ. Τσανίρα

Σκέψεις που μας απασχολούσαν

Λίγο καιρό πριν την έναρξη της πανδημίας μιλούσαμε για την επικράτηση μιας ρευστής πραγματικότητας [Bauman] στον Δυτικό κόσμο με κύρια χαρακτηριστικά του την άρνηση αποδοχής περιορισμών και ορίων, την άνευ όρων κυριαρχία της νεότητας, την έντονη και εθιστική αναζήτηση της απόλαυσης καθώς και την εργαλειοποίηση της γνώσης. Επικρατούσε η τάση αποφυγής της ψυχικής οδύνης και του ψυχικού μόχθου προβάλλοντας και υποστηρίζοντας την παντοδυναμία του ατόμου ενώ παράλληλα υπήρχε υποτίμηση αλλά και άρνηση κάθε φθοράς και απώλειας – σε σημείο άρνησης του ίδιου του θανάτου.

Γνωρίζουμε, όμως, πως όταν η ψυχικοποίηση ατονεί, όταν έχουμε κάμψη της ψυχικής ικανότητας για διεργασία των όσων συμβαίνουν, υποχωρεί ουσιαστικά η δημιουργική ύπαρξη του Υποκειμένου. Επικρατεί η από-ψυχικοποίηση και επιχειρείται η διάψευση της πραγματικότητας.
Η Κρίστεβα είχε θέσει ένα προκλητικό ερώτημα, ρωτώντας αν έχουμε ακόμα ψυχή. Συνεχίστε την ανάγνωση του “Memento mori [Θυμήσου ότι θα πεθάνεις]”